Το ακούς από παντού. Από φίλους που σε αγαπούν. Από την οικογένειά σου, που ανησυχεί. Μερικές φορές ακόμα και από τον εαυτό σου. «Πέρασε καιρός. Πρέπει να προχωρήσεις. Δεν αξίζει να χαλάς τη ζωή σου γι’ αυτόν.»
Και εσύ το ξέρεις. Εννοώ, το μυαλό σου, το ξέρει. Αλλά το να το ξέρεις, δεν σε κάνει να το αισθάνεσαι. Και αυτή η απόσταση ανάμεσα στο «ξέρω» και στο «αισθάνομαι», σε κάνει να αναρωτιέσαι αν κάτι δεν πάει καλά μαζί σου.
Δεν κάνεις τίποτα λάθος. Το πρόβλημα δεν είσαι εσύ (δεν ήσουν ποτέ εσύ), το πρόβλημα είναι η εντελώς λανθασμένη κατανόηση του τι πέρασες.
Γιατί η ανάρρωση από ναρκισσιστική κακοποίηση δεν μοιάζει με τίποτα άλλο
Οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή σου, αντιλαμβάνονται αυτό που βίωσες ως έναν δύσκολο χωρισμό. Και προσπαθούν να σε βοηθήσουν με τα εργαλεία που έχουν για έναν δύσκολο χωρισμό: χρόνο, απόσπαση της προσοχής, νέες γνωριμίες, «βγες έξω και διασκέδασε».
Αλλά αυτό που βίωσες δεν ήταν απλώς ένας δύσκολος χωρισμός. Ήταν μια μακροχρόνια, συστηματική διάβρωση της αίσθησης πραγματικότητας, της αυτοεκτίμησης και της ταυτότητάς σου. Ήταν χρόνια αμφιβολίας για αυτό που νιώθεις, να δικαιολογείς συμπεριφορές που σε έβλαπταν, να προσαρμόζεις τον εαυτό σου γύρω από τις ανάγκες κάποιου άλλου.
Αυτό δεν θεραπεύεται με χρόνο και απόσπαση. Θεραπεύεται με κατανόηση και συνειδητή δουλειά.
Η κοινωνική πίεση για γρήγορη ανάρρωση κάνει ζημιά
Όταν νιώθεις ότι «πρέπει» να έχεις ήδη προχωρήσει, προστίθεται ένα επιπλέον βάρος, στο ήδη βαρύ σου φορτίο. Αρχίζεις να κρίνεις τον εαυτό σου για το ότι δεν νιώθεις καλύτερα. Νιώθεις αδύναμος, αναποτελεσματικός, σαν να αποτυγχάνεις, ακόμα και στο να αναρρώσεις σωστά.
Όμως αυτή η αυτοκριτική, επιβραδύνει την ίδια την ανάρρωση που τόσο πολύ θέλεις.
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει «σωστός» χρόνος για να θεραπευτείς από ναρκισσιστική κακοποίηση. Η έρευνα δείχνει ότι η ανάρρωση από σχέσεις με έντονη συναισθηματική χειραγώγηση παίρνει σημαντικά περισσότερο χρόνο από ό,τι ένας συνηθισμένος χωρισμός, ακριβώς επειδή δεν πενθείς μόνο τη σχέση σου. Πενθείς και τον εαυτό σου, που χάθηκε μέσα σε αυτήν.
Τι σημαίνει πραγματικά «να προχωρήσεις»
Το «προχώρα» που λένε οι άλλοι συνήθως σημαίνει «σταμάτα να μιλάς γι’ αυτό» ή «φαίνεσαι καλά από έξω». Αλλά η πραγματική πρόοδος δεν μετριέται σε εξωτερικές εικόνες.
Μετριέται στο αν αρχίζεις να εμπιστεύεσαι ξανά τον εαυτό σου. Στο αν μπορείς να αναγνωρίσεις τι ένιωσες, χωρίς να το αμφισβητείς. Στο αν τα όρια που βάζεις αρχίζουν να νιώθουν φυσιολογικά και όχι σαν ενοχή. Στο αν η σκέψη εκείνου, αρχίζει σιγά σιγά να χάνει τη δύναμή της πάνω σου.
Αυτά τα πράγματα δεν φαίνονται από έξω. Αλλά είναι τα πραγματικά σημάδια ότι κάτι αλλάζει.
Τι χρειάζεσαι αντί για πίεση
Αυτό που βοηθάει σε αυτή τη διαδικασία είναι η κατανόηση. Να καταλάβεις τι έγινε πραγματικά. Να αναγνωρίσεις τα μοτίβα που βίωσες. Να δεις πώς αυτά σε επηρέασαν και γιατί η αποκόλληση είναι τόσο δύσκολη.
Γιατί όταν καταλαβαίνεις, σταματάς να κατηγορείς τον εαυτό σου. Και όταν σταματάς να κατηγορείς τον εαυτό σου, αρχίζεις επιτέλους να θεραπεύεσαι.
Το να λες «δεν μπορώ να προχωρήσω» δεν είναι αποτυχία. Είναι η φυσιολογική αντίδραση ενός ανθρώπου, που έχει περάσει από κάτι πολύ βαρύ και δεν έχει ακόμα βρει τον τρόπο να το επεξεργαστεί σωστά. Η διαφορά δεν είναι στο πόσο δυνατός είσαι.
Είναι στο αν έχεις τα σωστά εργαλεία.
Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για τη ναρκισσιστική κακοποίηση, επικοινώνησε μαζί μου στο efi@efimesitidou.com